Студенческий журнал

АҚ ЖАҢБЫР. НОВЕЛЛА



                                    

  

Жаздың жайма шуақ күні. Күн жас балаша күлімдеп ғаламды жылытып шапағын күллі әлемге ұсынып тұр. Айнала жап-жасыл кілем төсеп тастағандай құлпырып бәйшешектің хош иісі қолқаны алып мұрынды жарып барады. Бұл аталмыш қаладағы жалғыз мектеп пен орталық көшені жалғап тұрған әсем гүлзар болатын. Мектебінен үйіне қарай бағыт алған Ахмет үшін бұл арадағы әдемілік күнделікті көзкөрген сүгірет сынды еді, алайда бүгінгі күн естен кетпейтін есте қаларлық сәттерге толы болатындай бойын ерекше бір белгісіз шаттық кернеп келе жатқанды. Ол жайқалып тұрған қызғалдақ пен рауғаш жанымен өте бере арманына ерік берді. Бір мезет көзін сәл жұмып, өзін қызыл кілемнің үстінде келе жатқан бір қаһарман ретінде елестетті. Ғарышты бағындырып келген  оған осынау гүлдерді құшақ-құшақ қып сыйласа ғой шіркін! Керемет арман әлеміне шомып бара жатқан оның ойын сәл бәсеңірек «мені күте тұршы » деген алыстан айтылған таныс үн үзіп жіберді. Ол еріксіз жымиды. Иә, бұл дауысты ол өз дауысынан да қаттырақ ұнататын еді. Естімегелі де біраз болған. Айару! «Демек әлі кетпеген екен ғой қаладағы туыстарына». Айару жақындаған сайын оның жүрегі өрекпіп сала берді. Міне, біраз қалды, ол қыздың ақ төплиінің дыбысы тым жақыннан естілді. Ол артқа бұрылмастан қыздың әр қадамын есептегендей тұра берді. Егер бұрылар болса не дерін қалай сөз бастарын да білген жоқ. Қас қағым уақытта үріп ауызға салғандай әдемі қыз оның жанына келіп жетті. Айару әдетінше сұлу көрінді оған. Құдай осындай сұлулықты да жаратады екен ау деді серіміз күбірлеп.      

                                                                                                             

- Қал қалай? Өзің мені естімейсің ғой,- деді Айару наздана. Жолымыз бірекен. Апамның үйіне бара жатыр едім. Сені көргеннен кейін бірге баруды жөн көрдім. Жазғы демалысың қалай, ойдағыдай өтіп жатыр ма?       

         

  Бұл кезде Ахмет өз ойымен өзі әлек болып жатыр еді. Оның жүрегі қуанышқа, шаттыққа толы болатын. Неге десеңіз, Айарумен бірге қалу – оның ұлы армандарының бірі еді. Өңім ба? Әлде түсім ба? - деп ой шырмауында қалып қойған Ахмет бәсең үнмен: барлығы жақсы деп жауап қайтарды.                                                                                                                     

Бұрымды қыз: күн алабұлтты, жаңбыр жауатын түрі бар деп оны жаңбырдан сақтандырғандай болды. Ахмет ауа-райына көңіл бөлмеді. Есіл дерті Айаруда болды.                                                                                                    

 Қыздың мақсат-мұратын білгісі келген сарбаз. сенің арманың қандай? – деді батылдырақ үнмен.   

                                                                                                

 - Дәрігер болып, адамдардың сырқатын емдеп, оларға екінші өмір сыйлағым келеді. 

Ал өзіңнің арманың қандай?  


-   Ақ халатты абзал жан тұр екен ғой алдымда деп жадыраған кейіппен. Ал маған келсек. Менің ғарышкер болғым келеді. Бала кезімде мен жақындарымды, жора-жолдастарымды қатар-қатарынан қойып баспалдақ іспеттес, аппақ бұлттарға жеткен кезде олардың үстіне шығып мамық, жұп-жұмсақ жастық ретінде пайдаланып, аяғымды көтеріп тастап жатқым келетін.

Айару осы кезде сәбидей кіршіксіз пәк күлкісін тия алмады. Бозбала қалай ішкі сырын айтып салғанын өзі де білмей қалды. Бірақ бойжеткенге осындай күлкі сыйлағанына мәз болып, бақыттың бағында серуендеп жүргендей әсер алды. Енді екеуінің арасында біраз уақыт тыныштық орнады. Мұндай тыныштықтың өзі бір бақыт. Бұл бақыт шарабына масайрап, қуаныш сезімі шырқау биігіне жеткен кезде орнайтын тыныштық еді. Бір кезде не айтарын білмей аңтарылып қалған жігіт әңгімесін әрі қарай жалғастыру үшін:

-   Кешекинотеатрда қойылған көрініске барған боларсың, жұрт мақтап жүр ғой әйтеуір?..  

-   Ымм...Ия, Чернобыль апаты жайлы екен. Қазір де қу тақыр жерге айналыпты. Жантүршігерлік оқиға. Соңына дейін көруге дәтім шыдамады. 

Сен көрсең ғой,Ахмет, түсінер едің мені. Азап шеккен адамдарды ойлап жүрегі қарс айырылардай болған қыздың жанарынан «Енді ондай зұлмат қайталанбаса екен» деген адалдықтың, пәктіктің шырағы жанып тұрғандай көрінді. Бағанадан бері екеуінің жанындашыр-пыр болып бір көгершін ұшып жүрген еді. Ахмет құсқа ойлана қарап тұрып:


-  Табиғат. Сол әлемде тіршілік иелері өмір сүріп, құстар әуезді әнге салып көңіл сарайыныңдағын кетіріп жүрекке жылулық орнатады. Мені кейде бір сұрақ мазалайды. Неге құстар шыр-пыр болады? Оларға тіл бітсе не болар еді? Бәлкім жұмыр басты пенделерден көрген зорлық-зомбылықтарын жер анаға көрсетіп жатқан қатыгездіктерін айтып салар ма еді? Алайда құстың ұшуға қабілеті болғанымен, сөйлей алмасы анық. Сондықтан адамзат өз қателіктерін аңғармастан зұлымдықтарынжасауда... – деп ішкі запырандарын сыртқа шығарып, арқасынан ауыр жүк түскендей жеңілдеп қалды.  

жалғасы бар...


                                                                   Аманболсын Жиналған 


© 2020 CAMPUS 1928.
Запрещено копировать и использовать в какой-либо форме материалы сайта без согласия собственника.

Главный редакторРедакцияСтуденческий худсоветАрхив номеровО проектеПартнеры
СпецпроектыинтервьюCampus LifeЖАС STARTAP

Статистика сайта:

Мнение редакции может не совпадать с мнением авторов. Редакция не несет ответственности за информацию, содержащуюся в рекламных материалах на сайте журнала Campus 1928.